ابوالفضل اسدزاده

شهید ابوالفضل اسدزاده

فرزند جهانگیر

اطلاعاتی از شهید دارید ؟

نذر صلوات به نیت این شهید
صلوات فرستاده شده
۱۰
QR Code

برای مشاهده این صفحه QR کد را اسکن کنید

کد ملی
۲۴۷۰۶۶۹۷۰۷
تاریخ تولد
۱۳۳۳/۰۹/۲۶
تاریخ شهادت
۱۳۶۴/۱۱/۲۴
محل تولد
محل شهادت
فاو عراق
محل دفن
گلزار شهدای فردوس جهرم
وضعیت تأهل
متأهل
تعداد فرزندان
۲
تحصیلات
ابتدایی
رتبه
خلبان
سرلشکرخلبان شهید ابوالفضل اسدزاده
شهید در سال سوم آذر ماه 1333 در شهرستان جهرم در خانواده مذهبی دیده به جهان گشود . دوره ابتدائی در دبستان شاهپور ودوره متوسط در دبیرستانهای فردوسی و اسلامی جهرم گذرانید . شهید دردورانهای ابتدائی و متوسط از هوش و زکاوت سرشاری برخوردار ؛ بطوریکه زبانزد شاگردان و معلمان خود بود . در سال 1352 به استخدام نیروی هوائی ارتش در آمد وبعنوان دانشجوی افسری رادار مشغول بخدمت میشود در پایان دوره بدلیل کسب رتبه ممتاز بعنوان استاد رادار در مرکز آموزشهای هوائی تهران مشغول بخدمت شده واز آنجائیکه به ادامه تحصیل علاقه داشت در کنکور سراسری دانشگاه شرکت کرده و در رشته پزشکی قبول میشود اما با مخالفت ارتش روبرو میگردد ولی ناامید نمیشود وعلیرغم نیاز مبرم بوی در تدریس رادار؛در سال 1355 در رشته خلبانی نیروی هوائی شرکت میکند و پس از قبولی ؛ بعنوان دانشجوی خلبانی ادامه تحصیل میدهد و پس از گذراندن دوره مقدماتی در همان سال عازم کشور آمریکا میشود . دوره تکمیلی در کشور آمریکا با موفقیت بی نظیری بپایان میرساند و کلیه جوایز آن دوره شامل : آکادمی پرواز؛ پرواز ؛ بهترین افسر و ممتازترین فرد یکجا بدست میآورد که تا آن تاریخ هیچ کدام از دانشجویان ایرانی و آمریکائی چنین امتیازی کسب نکرده اند { متن درشت روزنامه : اسدزاده جوائز جاروب کرد }
و بنا بگفته شهید استاد خلبان آمریکائی گفته بود اگر روزی من در جنگ با اسدزاده روبرو شوم حتما از مقابل او فرار میکنم .
در رابطه با کسب جوایز متن کتبی موجود از شهید بدین شرح است : پرواز با هواپیمائی که تمام آرزوها را به ثمر رسانید بلاخره پس از تلاش های زیاد و کمک خداوندی به آن نتیجه ای که سالها منتظرش بودم رسیدم امیدوارم که همه به آرزوئی که در دل دارند برسند . شب دوشنبه برای من شب فراموش نشدنی هست مورخه 13 آذر سال 1357 به آن آرزوئی که نهایت افتخار را داشت رسیدم در تمام دوران خلبانی که جهت دریافت وینگ خلبانی دوره می دیدیم همیشه فکر می کردم که از همه دنبال هستم و این فکر باعث کار کردن بیشتر من شد که بلاخره در این روز متوجه شدم که خیر بر عکس فکر من همیشه از همه جلوتر بوده ام تا جائیکه رئیس پایگاه { در آمریکا } مرا به اسم شناخت و درخواست پرواز با من کرد . اینها همه لطف خداوندی و دعای شماهاست که انسان سرافراز میگردد . عکس را با جوایز که دریافت کردم در روزنامه انداختند . چهار جایزه ممتاز وجود داشت که یک عدد مربوط به آکادمی پرواز یعنی درس ؛ یک عدد مربوط به پرواز ؛ یک عدد مربوط به بهترین افسر و یک عدد مربوط به کسی است که از همه نظر بهتر است هر کدام از اینها یک نفر میتوانست بگیرد در تاریخ نیروی هوائی امریکا برای اولین بار تمام اینها متعلق به یک نفر شد و آن من هستم که در عکس دیده میشود { 20/9/1357 } .

در سال30/3/ 1358 مصادف با پیروزی انقلاب به میهن اسلامی باز میگردد و بدرخواست کشور آمریکا که از وی خواسته بودند در آمریکا بماند پاسخ منفی میدهد و علاوه بر آن سایر دانشجویانیکه در آمریکا بوده و از طرف آمریکا تحریک بماندن میشدند قانع به بازگشت به ایران مینماید و در این مورد کاملا موفق بوده و حتی یک نفر باقی نمی ماند ؛ پس از بازگشت بعنوان استاد خلبان در دانشکده هوائی مشغول بخدمت میشود ؛ با توجه به قطع رابطه ایران و آمریکا و عدم اعزام دانشجو به آن کشور ؛ وی و جمعی از همکارانش مسئول تشکیل دانشکده خلبانی میشوند و اقدامات اولیه انجام میدهند و دانشجویان ادامه تحصیل خودرا در ایران آغاز مینمایند و یکی از موثرترین افراد در ایجاد دانشکده خلبانی جهت پرواز دانشجویان در پادگان قلعه مرغی تهران بود ؛ با شروع جنگ تحمیلی بسبب احساس مسئولیت در پاسداری از میهن اسلامی داوطلب پرواز با هواپیمای جنگی {F5 } میشود و درسال 1361 در پایگاه دزفول پرواز با هواپیمای جنگی شروع وبا موفقیت بپایان میرساند و در همان پایگاه مشغول بخدمت میشود . شهید علاقه زیادی به شرکت در پرواز های جنگی داشته که با توجه بوجود خلبانان با سابقه پروازی بیشتر و جوان بودن او ؛ مسئولین پایگاه با خواسته اش مخالفت میکنند و آنان میگویند شما نباید در پروازهای جنگی شرکت کنید اما شهید اصرار میورزد و بلاخره فرماندهان خودرا قانع به پذیرش شرکت وی در پرواز جنگی مینماید ؛ در سال 1362 عقیدتی سیاسی پایگاه از بین چندین نفر وی را کاندید معاونت نظامی عقیدتی مینماید واز او دعوت مینمایند که بعنوان معاون نظامی در عقیدتی سیاسی مشغول گردد ؛ شهید بشرطی این مسئولیت را می پذیرد که در وحله اول امور پروازی خودرا انجام دهد که مورد موافقت قرار میگیرد . شهید پس از پرواز های مکرر در خاک دشمن و بروز مهارت و شجاعت خود سرانجام در عملیات والفجر 8 پس از بازگشت از ماموریت مورد اصابت پدافند هوائی دشمن قرار میگیرد و به هواپیما صدمه شدید وارد میشود ؛ لیدر وی مکرر از او میخواهد هواپیما را ترک نماید اما او عقیده داشت بهر قیمت شده هواپیما را نجات دهد که علیرغم تلاش زیاد فرصت پیدا نمیکند و در خاک ایران اسلامی در جزیره مینو منطقه فاو به زمین اصابت میکند وبنا بگفته افسر رادار با ندای یا امام زمان به آرزوی خود ؛ فوز عظیم شهادت نائل واو شاد وما را برای همیشه در فراق دوری خود چشم انتظار گذاشت . روحش شاد و یادش گرامی باد
شهید علاوه بر رشادت در جنگ ؛ دارای کلامی نافذ بود و چندین سخرانی در مسجد جامع دزفول ؛ شوشتر ؛ کارکنان سد دز و اندیمشک داشت . صدام در سال 1364 تهدید کرده بود که روز قدس آن سال ایران را با خاک یکسان میکند شهید که معاون نظامی عقیدتی بعهده داشت برای اعزام پرسنل پایگاه براه پیمائی شهر دزفول وسیله نقلیه زیادی فراهم کرد که بازپاسخگوی جمعیت شرکت کننده نبود و با کمک گرفتن از خودرو شخصی ساکنین پایگاه ؛ همه پرسنل مشتاق با خانواده هایشان به شهر دزفول اعزام نمود و بر خلاف انتظار صدام شرکت در راهپیمائی بی نظیر بود . بنا به گفته شهید آنروز 700 فروند هواپیمای دشمن به خاک ایران حمله کردن که با رشادت خلبانان هیچ آسیبی به راهپیمایان در سراسر کشور نرسید.قبل از انقلاب در منزل مسکونی جهرم هر ساله جشن میلاد امام زمان { عج } برقرار میگردید که شهید یکی از مدیحه سریان بود ونمونه اشعار مورد استفاده اش که نوار صدااست در ذیل آمده است . شهید سرلشکر خلبان ابوالفضل اسدزاده بهنگام شهادت 31 بهار از عمرش گذشته بود از او دو فرزند پسر بنام های حسام الدین و محسن به یادگار مانده است .

گزیده هائی از صحبت های شهید در جمع همکاران عقیدتی سیاسی :
جهت نظافت اداره الان بودجه نیست که برابر قانون کارگر بیاوریم ؛ تا انشاءاله وضع بودجه درست شود باید روش قدیم انجام بدهیم از روزی که خودم آمده بودم به جان بچه ام جارو گرفتم دستم که سربازان جارو از دستم گرفتن خوب چکار باید انجام میدادم نه اینکار من است و من موقعیکه دانشجوی خلبانی بود اولین نفری بودم که بعد از انقلاب پا گذاشتم برای تاسیس در دانشکده خلبانی و 12 نفر دانشجو خلبانی وامیداشتم و تی میدادم دستشان 12 نفر بودند با خود من با جارو ساختمان می شستند اینکار میکردند چرا آنموقع سرباز هم نبود بود سرباز حرف گوش نمی داد و کارگر هم نبود اینکار همه میکردیم یکسال خدمت تمام شد کار انقلابی ولی الان دیگه موقعیت فرق کرده الان دیگه نمی شود آن کار بکنی چرا بخاطر درگیری و گرفتاری که بوجود آمده اگر ما جنگ نداشتیم الان هم ممکن بود تعداد زیادی از ما توی جهاد بودیم کار میکردیم بعد از ظهر ها کار سازندگی انجام میدادیم جنگ نمی گذارد بکار های سازندگی برسیم عرض کنم در مورد پیشنهادات و انتقادات فکر بکنید در مورد پیشنهادات و پیشبرد کار اداره هر وقت که وقت کردید یک جا نشسته اید نیم ساعت یک ساعت بنشینید در مورد کار فکر کنید یک چیزی بنظرتان میرسد یادداشت کنید پیشنهادات یعنی خلاقیت . در مورد معلومات اسلامی ؛ معلومات خودرا بالا ببرید فقط منتظر کلاس نباشید کلاس مارا بجائی نمی رساند {مطالعات آزاد داشته باشید } در جلسات صبح همین 5 آیه که خوانده میشود بیشتر سعی کنید و آمادگی داشته باشیدهمین 5 تا آیه که خوانده میشود خودش بمرور خیلی از قرآن کامل میکند . برادران یک کتابیکه مناسب باشد پیشنهاد کنید که بصورتی که هم جنبه درسی داشته باشد و هم بصورت کنفرانس هر شب قسمتی از آن مطالعه کنید و خلاصه وار در جمع صحبت کنید هم خودتان چیزی یاد بگیرید و هم ما یاد بگیریم . نوشتن حیدث روی برد ادامه بدهید حدیث خیلی خوب است صبح که آدم میاید و چشمش به حدیث می خورد یک دفعه ممکن است در وجود انسان اثر بگذارد و آدم را منقلب کند یا یک خطائی انسان مرتکب میشود و نمی داند و با همان حدیث بخودش میآید و متوجه خطای خودش میشود کنفرانس و حدیث جنبه اداری ندارد و دستوری نیست هرکس انجام داد صوابش خودش می برد .
در مورد کارها که به برادران واگذار شده احساس مسئولیت بکنید و حتما بکارها سرکشی بکنید . کار بایستی روی روال اداری اش باشد اگر یکجای کار اداره ایراد داشت آنوقت ما نامه میزنیم که اینجای کار ایراد دارد تصیح کنید و آنها هم حتما تصیح میکنند . در مورد برخورد ها همان حالت عبودیت و روحانیت که در ما وجود دارد داشته باشید فرض اگر تلفن میشود با کلمه برادر برخورد کنید اول ما میگوئیم سلام که هر کس با شما صحبت کرد احساس کند که این شخص حتما در یک نهادی کار میکند که این حالت روحانیت درش وجود دارد این را در خودتان نکشید ممکن است بتدریج از بین برود و تقریبا بعلت اینکه همه چیز یواش یواش کم رنگ میشود این در وجود انقلاب بوده و سعی کنی د در خودتان تقویت کنید برخورد ها متین و روحانی باشد و در بقیه پرسنل اثر میگذارد . شوخی نکنید چون واقعا انسان را سبک میکند . ما که اخلاق اسلامی داریم باید خودمان کنترل کنیم اگر بنا باشد با یک کلمه حرف عصبانی شویم از حالت اسلامی خارج میشویم تمام احادیث وروایات که وجود دارد مخصوصا از حضرت علی { ع } در مورد کنترل خشم زیاد است اگر سیلی به گوش ما بزنند بدون فکر کردن عصبانی نشوید این خیلی مهم است برای آدمی که مسلمان باشد اگر بتواند خودش کنترل کند و اگر خدای نخواسته نتواند خودش را کنترل کند همین اثر میگذارد روی خانواده اش و ضررش مستقیم متوجه خودش میشود و فورا جوش نیاورید بیشتر فکر کنید انتقاد پذیر باشید ما همه مسئولیم ؛ مسئول باید انتقاد پذیر باشد این بارها گفتم و باز هم میگویم جای انتقاد داشته باشید کسی چیزی گفت فورا جوش نیاورید و اگر کسی حرفی زد نمی خواهد شمارا پای میز محاکمه ببرد اجر کار خدا میدهد اگر خدا برای ما اجری قائل شد بهتر از این است که من قدر کار شما بدانم یا فلانی بداند درست است رضایت مردم رضایت خداست ولی در راه خودش و سعی کنید که یک مقداری بیشتر آمادگی داشته باشید ممکن است سیلی هم بگوشتان بزنند و امام خمینی چیزی که میگویم شما توی مجلات خارجی ممکن است ندیده باشید ولی من چیزهائی می بینم که کمال اهانت است چکار میشود کرد .


نمونه اشعاری که شهید در مراسم میلاد حضرت امام زمان در محل های برگزاری جشن میخواند و نوار صدا موجود است :

ای ولیعصر شه انس و جان
حجت حق صاحب عصروزمان
ای جانم بفدایت امام زمان
ای سبب گردش لیل و نهار
زنده شود از تو زمین هر بهار
ای سبب گردش لیل و نهار{ ای امام زمان }
آب روان ز مر{ ز امر } تو در جوی روان
کرد ز نهر قهقه در کوهسار
آب روان ز مر{ ز امر } تو در جوی روان
کرد ز نهر قهقه در کوهسار
ذکر تو دارد همه بر زبان
شاه توئی در همه ملک جهان { ای امام زمان }
از تو بود جلوه گل در چمن
خوش به چمن نسترن و یاسمن
غنچه ز لطف تو گشوده دهن
بلبل چوغی در ز تو در سخن
غنچه ز لطف تو گشوده دهن
هر چه هستی تو بهر کهن
بر سر خان تو همه میهمان
نور خدا شافع یوالحساب
تا به کی نور خدا در حجاب
یاد شه کشور دین الشتاب
قلب عزیزان ز فراقت کباب
غیبت تو گشت به خلق امتحان
ز مر خدا هادی و رهبر توئی
حافظ احکام پیمبر توئی
در دو جهان مهتر و بهتر توئی
بر همه کس سیدو سرور توئی
بر ضعفا ناز سر و مادر توئی
خاک طرب سرمه چشم شه هان
راهنمائی تو به اهل یقین
گنج جهان است یثار و یمن
پاک کن تو از کفر روی زمین
ناصر دین ای شه با اقتدار
ای تو به شرع نبوی اعتبار
زود بر آور تو شه دوالفقار
..................
باز از لطف الهی نیمه شعبان رسید
عید میلاد ولی خالق سبحان رسید
گشت هنگام سرور کائنات از فضل حق
حوریان را شادی اندر روضه رضوان رسید
دامن بستان پر از گل سبز و خرم کوه و دشت
بر فراز شاخه گل غنچه خندان رسید
فصل بلبل گشت با گل در چمن شد کامروان
حسن گل دیدار کرد و رنج و غم پایان رسید
وقت عیش و شادی آمد اهل عالم را پدید
چون که حور مصطفی آن مهدی دوران رسید
حجره نرجس منور گشت از آن نورپاک
شادمان شد عسکری چون آن مه تابان رسید
شهر سامرا را بر خود بالید و دنیا شد جوان
حجت ثانی عشر آن حامی قرآن رسید
حاکم عادل وصی پاک احمد شد عیان
سنجش اعمال نیک و زشت را میزان رسید
هست دنیا یکسر اورا خان احسان و کرم
خلق عالم خان احسان و مهمان رسید
مژده آمد صابرین کوی آن شهر را ز حق
اندر این ره تشنگان را چشمه حیوان رسید
روزگار ملحدین از شام یلدان تیره تر
شیعیانش راز احسان وعده غفران رسید
ای امام بر حق وای هادی دین نبی
یک زمان تعجیل فرما لطمه بر قرآن رسید
کاخ ظلم و کفر را بر کن شه ها از این جهان
پر نما از عدل دنیا رخنه بر ایمان رسید
جام صبر دوستان لبریز شد از دوریت
هم ارادت مند را از فرغت گریان رسید

.
شهید از خودش اشعاری زمزمه میکرد که عمق محبت او بوالدین و سایرین میرساند :
تو نامهربانی هرگز نکردی. بجز شیرین زبونی کاری نکردی
چرارفتی بهنگام جوانی . مرا تنها بدست دشمنان دادی و رفتی
مرا تا کی بود آرزوی جدائی . که نا خواسته مرا تنها گذاشتی
بیا و بنگر این حال زارم . که یکدم روزگار خوش ندارم
بیا وبنگر این بیچارگی ام . بجز آه و فغان کاری ندارم
خدایا شاهدت گیرم در این غم . که انگار صد کوه غم افکنده بر من
خدایا هرگز این قلبم نگردد . خالی از یادش , که این خانه اوست
بهر جا بنگرم نقش تو بینم . فلک نقش تو هست نقاش خدا است
غلط گویم اگر وصف ات نویسم . که در وصف تو الله وصف گوید
........................
غم دل تو جوونه زد . چرا از شهر ما میروی . عزیز من چرا میروی . بگو بگو کجا میروی . از دست تو فریاد . ببین با دل من چه میکنی ,ای خونه ات آباد . تو اونجا و من اینجا . ز دنیا گله داریم . بیابون تا بیابون ز هم فاصله داریم { 6/5/1355 }

در باره خانوده :{ 29/1/1356}

عزیزم روزگاری با تو بودم چقدر با بی قراری با تو بودم
دو صد لعنت بر این دوره زمانه چو خوش دوران ؛وقتی با تو بودم
میان من و تو دنیا چکار کرد که راه من و تو از هم جدا کرد
امیدوارم که قلبم با تو باشد رضا هستیم به هر آنچه خدا کرد
.....................

مادر :
مادرا مهر تو نور دل و ایمان منست
گر نباشی تو جهان یکسره زندان منست
مادر بتو سوگند که تو جان منستی
پرورده روح و دل وایمان منستی
گفتم به تو از قبل که جان منستی
مادر بخداوند که تو ایمان منستی
در قلب من آن شمع محبت ز تو روشن
گفتی شدی رنجورزمن باکه توهستی
گر مادر من هستی و ایمان بخدائی
این را تو بدان ای که تو در قلب منستی
برادر : { بوشهر }
الی ای میوه باغ محبت برادر جان بیا جانم فدایت
برادر عاشق دیدارت هستم که اندر خواب و بیداری یادت هستم
ره تو راه مهر و آشنائی ایست میان قلب ما مهر و وفائیست
اگر از شهر تا شهری جدائیست ولی قلب ها با پیوند خدائیست
......................

پدر :
اگر از دریچه چشم تو نگه به قلب ما کردی
بخدا گواه آن هستم که ارادتش بتو باشد
سرو جان من فدایت تو نهال آرزوئی
همه امید من آنستکه تو سایه بر سرم باشی
دل من به زیر پایت همچو فرش ترمه باشد
چونکه تو غنچه گلی هستی که پرش بر سر من باشد
دلم از محبت تو همچو گل شکفته باشد
همه بلطف و آن عطائی که بما کنی پدرجان
خودم هستم آن تهی دست که شود فدای جانت
دل من فدای چشم و همه اشک دیده هایت
پدر :
دل از فراقت نمی نالد محبت از تو می بیند
ز لطف عشق روی تو به غربت انس میگرد
به هر جا نام تو آرم همه دربان تو هستند
از این مهری که داری تو
به مردم ای پدر جانم
پدر :
دلم از دوری تو شکوه ز دستم دارد
لیک من چاره ندارم که ببوسم روی تورا
به فکر غنچه روی تو بودم
صدای نام چی از در شنیدم
رسید از دست او نامه بدستم
چو بشکفتم گل روی تو دیدم
امید من بود شادکامی بابا ز من
من نمیدانم برای او چکار باید کنم
زندگی دست جدائی بین ما انداخته است
چهره ات چون عنچه گل در دلم جا داده ام
گله از دستت ندارم دل بتو وابسته ام
ای خدایارت بود دل را بدستت داده ام
.............
دائی :
دائی مهربانم نام تو بر زبانم سلام میرسانم خدمت دائی جانم
سلامتی تو باشد امید و آرزویم منکه خدا مید ونه شیفته روی تو هستم
........................
اگر آن طوطی زیبا درون آشیانه اش بود
پروبالش طلا کاری لبانش بوسه میکاشتم
ولی افسوس که کوتاه است لبم ز لب لعلش
و گر نه رنگ گل میشد لبش از بوسه لب هام
...................
الا ای ماهی دریای عشقم گوش بفرمان باش
هر آنکه عید نوروز شد ز در سر به بیرون کن
همیشه فکر آن هستم که روزی آید آن نوروز
نگاه مست جانانت توجه بر دل من کن
تو شمع هستی بیا جانم
من آن پروانه جان سوز
بترسم خار مژگانم
نشیند بر لب قندت



خاطرات از زبان والدین :
شهید از همان کودکی روحیه مذهبی داشت در یکی از شب های ماه مبارک رمضان در شبستان مسجد محل بین چند نفر از کودکان مسابقه صحیح خواندن نماز بر گذارشد که شهید از همه بهتر نماز خواند در کلاس چهارم ابتدائی بدلیل اینکه از نظر درسی بهتر از سایرین بود آقای یاقوتی معلم کلاس اورا مسئول راهنملئی درسی بعضی از شاگردان مینماید . معلم ذکر شده به شاگردان توصیه کرده بود که به پدر ومادران خود بگوئید که خواندن نماز روزانه بیشتر از 17 دقیقه وقت لازم ندارد و این حرف در شهید تاثیر گذاشته و در منزل یاد آوری میکرد .
در مقطع ششم ابتدائی سال 1346 بین کلیه کلاسهای ششم ابتدائی شهرستان جهرم مسابقه درسی گذاشتن و کلاس شهید مقام اول آورد و آقای شکیبائی معلم کلاس بهر دانش آموز یک جایزه داده بود که شهید جایزه خودرا مدتها نگهداری میکرد
آقای شکیبائی که از اهالی نیریزفارس بود بدلیل شایستگی دراخذ رتبه اول برای شاگردان کلاس ششم ابتدائی ؛ سال بعد دبیر دبیرستان فردوسی جهرم میشود و اتفاقا شهید هم جزء شاگردان آقای شکیبا ئی میگردد و از آنجائیکه شهید سابقه درسی خوبی داشته ؛ هر گاه آقای شکیبائی میخواسته شاگرد نمونه را نام ببرد شهید مثال میزده و از شاگردان ضعیف میخواسته مثل او فعال باشند .
در دوران متوسط روزی از ما اجازه خواست که بصورت دوره ای با دوستانش در منزل جلسه مذهبی داشته باشند که ما قبول کردیم و هر هفته یک شب در یکی از منازل دوستان جلسه داشتند وقرآن و احکام میخواندند و مدتها این جلسه برقرار بود . همچنین روزی گفت یکی از دوستان گفته من میتوانم اعلامیه حضرت امام { ره } بیاورم که ما با احتیاط موافقت کردیم.
بعد از رحلت حضرت آیت اله حکیم " کتاب فروشی آقای رجائی در بازارجهرم رساله حضرت امام توضیع میکرد شهید فرستادم و یک جلد خرید البته رساله بنام آیت اله شاهرودی بود و یک فتوکپی با مهر امضای حضرت امام جداگانه در لای رساله بود شهید از آن زمان با امام آشنا شد و بعد از سن تکلیف مقلد امام گردید حتی موقعیکه برای آموزش خلبانی به آمریکا میرفت رساله امام با خود همراه داشت .
شهید روزی از دبیرستان به منزل آمد و گفت آقا ی حاج تقی { اولین استاندار فارس } در حیاط دبیرستان در باره مادربرایمان سخنرانی کرده و سفارش زیادی نسبت به احترام والدین بخصوص مادر داشت که از آنروز احترام زیادی برای ما قائل بود .
دوره اول دبیرستان تمام شد وبرای انتخاب سیکل دوم دبیرستان وسواس زیادی داشت و با اینکه دبیرستان اسلامی جهرم از منزلمان فاصله زیادی داشت بدلیل اینکه مذهبی تر بود آنجارا انتخاب کرد .
قبل از پیروزی انقلاب هرساله نیمه شعبان در منزل جشن تولد حضرت امام زمان { عج } میگرفتیم و شهید یکی از مداحان بود که نوار صدای او موجود است و با صدای بسیار رسا و زیبائی در منزل و سایر جاها مداحی میکرد که مورد توجه قرار گرفته بود
در تزیین و چراغانی منزل هیچ آثاری از طاغوت نبود تا اینکه یک سال از طرف آگاهی گفتند باید عکس شاه در مجلس جشن باشداما شهید قبول نمی کرد و با اصرار یکی از آشنایان و برای رفع مزاحمت یک عکس کوچک شاه در یک گوشه پنهان و دور از دید نصب کرد
بعد از پایان دبیرستان با اینکه شایستگی قبولی در بهترین رشته ها ی دانشگاهی داشت ولی شغلی انتخاب کرد که منفعت مادی نداشت و منافعش به کشور و مردم ایران میرسید و سر انجام به نیروی هوائی ارتش رفت.
موقعی که قصد رفتن به ارتش داشت از من { پدرش }خواست که همراه هم بمنزل حضرت آیت اله حق شناس رفته و از ایشان کسب تکلیف نمائیم ؛ با هم بخدمت حضرت آیت اله حق شناس رسیدیم و فرمودند اگر برای خدمت به اسلام است اشکال ندارد و با این نیت وارد ارتش شد .
در زمانی که جهت انجام امور استخدامی به شیراز مراجعه کرد { سال 1352 } ما نگران وی بودیم زیرا تا آن موقع تنهائی بمسافرت نرفته بود تا اینکه یکی از همسایگان مرا در خیابان دید و گفت آقای اسدزاده موقع نماز مغرب و عشاء در مسجد بازار شیرازابوالفضل را دیدم و سلام رساندند که خیالمان راحت شد .
شهید تعریف کرد وقتی برای ادامه استخدامی به تهران رفتیم ومرخصی برای اندازه کردن لباس ارتشی دادند با تعدادی از داوطلبان در خیابانهای تهران میگشتیم که بعضی از مغازه ها مسکرات میفروختند و بعضی از همراهان ما به آن فروشگاهها مراجعه کردند ولی من بلافاصله از آنها جدا شدم و به محل استراحت رفتم و دیگر در شهر همراه آنان بیرون نمی آمدم .
پس از دوهفته طی شدن دوره آموزشی آخر هفته مرخصی دادند که به حضرت عبدالعظیم { ع } رفتیم بعد از زیارت تنهائی با برادرم در یک گوشه صحن نشسته بودیم و از خدا خواستیم یک نفر آشنا برساند که ناگاه مداح اهلبیت { ع } آقای مظلومی دیدیم بلافاصله بطرف او رفتیم و خودمان را به او معرفی کردیم و مارا شناخت وآدرس منزلشان بما داد {آقای مظلومی برای اخذ مدرک لیسانس بتهران آمده بود} و در طول دوران آموزشی راهنما وآشنای بسیار خوبی برایمان بود و هرگاه به منزل ایشان میرفتیم از اوضاع و احوال کشور با خبرمیشدیم و دیگر در بیرون از دانشکده نیازی به آن دوستان نداشتیم .
شهید تعریف کرد که یک روز بنا به شفارش ضداطلاعات نیروی هوائی ؛فرمانده گردان ؛ دانشجویان را جمع کرد و از امام خمینی بدگوئی نمود و گفت که امام هندی زاده است و من شدیدا ناراحت شدم ولی در جمع نمی توانستم کاری انجام بدهم اما پس از پایان سخنرانی فرمانده ؛ با دوستان مورد اعتماد صحبت کرده و حقایق رابرای آنها روشن کردیم که حرف فرمانده دروغ است و امام خمینی مرجع تقلید شیعیان جهان است
در دوران آموزشی بعضی از فرماندهان نادان عنوان میکردند که سرباز نیازی بخواندن نماز ندارد ووظیفه ای که ما انجام میدهیم مثل صبگاه نماز ما است اما با کمک دوستان همکارعقاید غلط و جاهلانه آنان را برای سایرین توضیح میدادیم و در ماه مبارک رمضان غذای ظهر را درشب و شب را در سحر میخوردیم و روزه میگرفتیم و کسانیکه قصد روزه گرفتن داشند یک دستمال به تخت خود می بستند که اشتباهی کس دیگری بیدار نکنیم ولی گاها برای شوخی جای دستمال را عوض میکردند .

در یکی از مسافرتهایش به جهرم دو نفر از فامیل ها با هم مشکل مالی داشتن که وی با مقداری سرمایه گذاری و شرکت با یکی از آنان مشکل را حل کرد .
یکی از موفقیت های او نظم بود او برای درس خواند برنامه نویسی کرده و ساعات معینی درس میخواند و حتی درس ها هم با نظم و بموقع مطالعه میکرد و ساعات مشخصی استراحت میکرد هیچگاه برای درس خواندن مثل بعضی از همکلاسی ها یش به بیرون از خانه یا دورتر از خانه نمی رفت همیشه در حیاط خانه و یا در یک اتاق منزل و یا در جوار منزل درس میخواند و هیچگاه نیازی بسفارش ما برای درس خواندن نداشت . علاوه بر درس خواندن بصورت تفریحی با دوستان خود در نزدیکی منزل ورزش میکردند. در ایام تعطیلات تابستان بیکار نمی نشست و به پدرش کمک میکرد .
او دارای بینش بالائی بود قبل از انقلاب از وی خواسته بودند در مراسم بازدید شاه از پایگاه بعنوان افسر تشریفات در پای هلیکوپتر حضور داشته باشد ولی او حاضر به قبول چنین کاری نشده بود زیرا طاغوت را قبول نداشت و بعد از پیروزی انقلاب هم با توجه به استاد خلبانی و مهارت بالا از وی درخواست شده بود که خلبان رئیس جمهور مخلوع بنی صدر شود که باز هم با شناختی که پیدا کرده بود قبول نکر د.
هرگز با لباس خلبانی به منزل نیامد و این از فروتنی و تواضع اش بود وحتی در مراسم عزاداری حضرت ابا عبداله { ع } با اینکه قادر به اجرای نوحه سرائی بود به احترام مداح محل نوحه سرائی نکرد و با داشتن مقام خلبانی همانند کوچک ترین غلام حضرت ابا عبداله در آخر دسته سینه زنی به مرتب کردن کودکان مشغول بود .
وی که عاشق اسلام و کارش بود مرتب بماموریت پایگاههای مختلف نیروی هوائی میرفت تا اینکه در سال 1361 خودرا به دزفول منتقل کرد تا بتواند بهتر در جنگ شرکت کند . او ساعتی از پروازش کم نکرد و میگفت این بسیجی ها افتخاری هستند پس ما باید بیشتر خدمت کنیم تا بلاخره در عملیات والفجر 8 در 24/11/1364 جهت یاری فرزندان حسین عاشقانه پرواز کرد و به درجه رفیع شهادت نائل آمد . شهید در پاسخ درخواست ریاست محترم عقیدتی سیاسی که از وی خواسته بود کمی از ساعت پروازیش کم کند و بیشتر به امور عقیدتی برسد در جواب گفته بود این لباس کفن ماست نمیتوانم از پروازم کم کنم اگر خواستید با همین وضع ادامه میدهم و او در کنار پروازش بطوری به عقیدتی میرسید که باور کردنی نبود
شهید برای همه و بخصوص بزرگتر ها احترام خاصی قائل بود و شنیدم که در خوابگاه نیروی هواهی برادر بزرگش را تخت بالا جا داده بود و خودش در تخت پایین میخوابید
ما تعداد 10 فرزند داریم که شهید در میان سایرین از همه برتر بود او خیلی مهربان و کم توقع بود با کلیه بستگان و همسایگان رفت و آمد داشت و گنجیه اسرار همه فامیل و گوش شنوای حرفها و درد دل دیگران بود . گره گشای مشکلات دوستان و فامیل بود . حتی اجازه شستن لباس هایش را بمادرش نمی داد و یک بار خواستم لباس خلبانی اورا بشویم او نگذاشت و گفت این لباس برای شما خیلی سنگین است خودش لباس را شست .وقتی بمرخصی میآمد دوست داشت همه در منزلمان جمع شوند و یا همه را برای تفریح به بیرون میبرد وقتی بدنیا آمد خواستم اسم اورا هدایت بگذارم اما به توصیه یکی از دوستان نامش را ابوالفضل گذاشتم و ابوالفضل گونه شهید شد وقتی پیکر پسرم را دیدم سر و دست جدا شده بود و بیاد امام حسین { ع } بر سر و دست حضرت ابوالفضل بوسه زدم و از نظر شجاعت ؛ شهامت ؛ محبت و ایثار برترین بود و قطره بود در مقابل دریای شجاعت و شهامت و دلیری حضرت ابوالفضل . با لباس در راهپیمائی قبل از انقلاب شرکت میکرد ووقتی دید سربازی قصد پیوستن به مردم دارد ولی با لباس سربازی نمی تواند فورا پیراهن خود را به او داد و با زیر پیراهنی به منزل آمد .در ماموریت سختی که انهدام سکوی موشکی دشمن پس از اندام کامل آن مورد اصابت پدافند دشمن قرار میگیرد و با توجه به اینکه لیدر پروازی از او میخواهد هواپیمارا ترک کند ولی شهید میگفته هواپیما را باید نجات داد و دوست ندارم اسیر دشمن شوم و با مهارت هواپیمارا به خاک ایران در منطقه فاو میآورد هواپیمایش سقوط میکند و به آرزوی خود میرسد و روز قبل از شهادتش خبر شهادت یکی از همکارانش میدهند که آنجا همرزمانش ناراحت میشوند میگوید اینکه ناراحتی ندارد امروز نوبت او بود فردا نوبت من است و چنین هم میشود فردا نوبت اوشد اینها از شهادت خود خبر داشتند بشنوند کوردلانی که فریاد بر میآورند که این جوانان چشم و گوش بسته به جبهه می بردن خیر چشم و گوش بسته نبردند آنها عاشق مکتب و قرآن و شهادت و ایثارگری بودند و روزی به من { پدرش } گفت آیا میشود برای زنده نماز خواند گفتم کی اینکار میکند گفت من برای سلامتی شما نماز میخوانم یکجائی حساب میشود . موقع ثبت نام مکه از دزفول تلفن زد بروید و ثبت نام کنید اگر اینکار نکردید دیگر تلفن نمی زنم و با توجه به آشنائی که با روحیه اوداشتیم ثبت نام کردیم و تلفنی اطلاع دادیم از ما خواست که فتوکپی فیش را برای او بفرستیم

یکی از خواهران شهید :
هنوز در ذهنم ردپای خاطرات شیرین و بیاد ماندنیش بجای مانده است . نگاه میکنم بخاطراتت چون مثل چهره ماه تابانت ذهنم را همیشه نورانی میکند هنوز بیاد دارم لحظاتی که در کنارمان بودی و گرمی نگاهت را همچون خورشیدی در ذهنم احساس میکردم . هنوز آنروز را بیاد دارم که هدیه زیبائی بمن دادی وآن شب تا صبح از شوق خواب زیبا میدیم بیاد دارم که پالتو و چکمه ایکه از آمریکا آوردی و بمن هدیه دادی بمدرسه بردم و بهمکلاسیهایم نشان میدادم .

خصوصیات سرلشکر خلبان شهید اسدزاده از زبان ریاست عقیدتی سیا سی پایگاه چهارم دزفول حجت الاسلام غلامرضا مهدی جو :

با درود بی پایان به پیشگاه مقدس امام زمان { عج } و نایب بر حقش امام امت و ملت قهرمان و شهید پرور ایران و شهدای گلگون کفن انقلاب اسلامی بویژه شهید عزیز و بزرگوار مان سرلشکر خلبان ابو الفضل اسدزاده و با اظهار ارادت خدمت خانواده محترم ایشان ، بایستی عرض کنم با شناختی که بنده از این بزرگ مرد پیدا کرده بودم او علیرغم فعالیت بیش از اندازه ، خیلی تمایل داشت که گمنام زندگی کند و کارهائی که انجام میداد اظهار نمیکرد . از نظر اعتقادی و مذهب و شناخت خدا ایشان بدرجه یقین رسیده بود و به نظر من یکی از عواملی که باعث شد این شهید به چنین مراحلی از کمال برسد ، عامل خانواده و افکاری بود که بر محیط خانوادگی او از سالیان قبل حاکم بوده است . که این خط و طرز تفکر چه در بعد مذهبی و چه در بعد سیاسی در ایشان اثر گذاشته بود و اگر در خانواده این شهید تفحصی داشته باشیم ، می بینیم که خانواده وی در زمان آیت اله بروجردی رحمت اله علیه مقلد ایشان و پس از وفات وی ییکسره مقلد امام بودند . این شهید تا اندازه ای به این مسئله مقید بود که برای رفتن به نیروی هوائی با روحانی زمان خودش مشورت کرده بود که آیا رفتن او به ارتش از نظر شرعی اشکال دارد یا خیر . آن عالم روحانی هم فرموده بودند که افرادی چون شما باید در ارتش حضور داشته باشند . و همچنین زمانی که ایشان میخواستند به آمریکا بروند رساله امام را در ساک خود جا سازی کرده و بین خلبانان در آنجا تبلیغ می کرده است . شما که در بین خانواده ایشان حضور داشتید ملاحظه کردید که والدین این شهید عزیز از چه روحیه بالائی و از چه بینش انسانی و انقلابی برخوردار ند . عامل دیگری که در سازندگی ایشان موثر بوده است شخص خودشان بوده است ، یعنی ایشان خودرا غرق در طوفانی از ظلم و ستم و جهل و سلطه بیگانگان می دیده است که ظواهر زیبا و شوکت ها و جاه و جلال ستم شاهی نتوانسته اورا فریب دهد و اگر او فرد خود ساخته ای نبود طبعا تحت تاثیر آن محیط قرار میگرفت در حالی که می بینیم در تمام طول خدمتش در نیروی هوائی در زمره جوانان پاک و مومن قرار داشت ولی متاسفانه فردی بود که گمنام زندگی می کرد . بعد از پیروزی انقلاب آنطور که ما فهمیدیم ایشان در بین خلبانان دلسوزانه و عاشقانه فعالیت می کرد و می خواست به هر شکل که شده این برادران را بیشتر با انقلاب و اسلام آشنا کند وواقعا چون چراغی فراراه این عزیزان بود . زمانیکه این توفیق نصیب ما شد که به این پایگاه بیائیم ، طبعا در فکر پیدا کردن یک همکار مناسب بودیم . با یکی ، دو تا از برادر ها مشورتهائی انجام دادم تا اینکه خداوند ایشان را نصیب ما کرد و من شخصا به منزل ایشان رفتم و از نزدیک با او صحبت کردم . در آنجا ایشان به نکته ای اشاره کردند که برای من خیلی سازنده و تعیین کننده بود
من از ایشان سوال کردم اسم این دو تا کوچولوی شما چیست ، گفت اولی اسمش حسام الدین و دومی محسن است ، من کنجکاو شدم و پرسیدم چطور شده اسمش را محسن گذاشتید ، گفت حقیقتش اینست که من شب قبل از تولد این فرزندم حضرت زهرا { ع } را در خواب دیدم که فرمودند خانمت فردا کودکی بدنیا می آورد و این بچه پسر خواهد بود وقتی از خواب بیدار شدم ، خانمم را بیدار کردم و به او گفتم که شما فردا فارغ می شوید و بچه شما پسر است و باید اسمش را محسن بگذارید . با صحبتی که ایشان کردند من به حدود ارتباط معنوی و روحی ایشان با اهل البیت {ع } پی بردم .
ما تقریبا مدت یکسال در خدمت ایشان بودیم که در این مدت کوتاه ایشان با کاردانی و زحمات بیش از حد توانست خیلی از مشکلاتی را که ما با آن مواجه بودیم از پیش پا بر دارد .
همانگونه که استحظار دارید در 19 بهمن هر سال گروهی از پرسنل نیروی هوائی خدمت امام مشرف می شوند اتفاقا در آن سال ، ایشان جزء گروهی بود که برای زیارت امام مشرف شده بودند من به ایشان گفتم : میدانید که ما باید هرچه زودتر دست بکار شویم و دایره را سازماندهی کنیم و به وضع اینجا سر و سازمان بدهیم ، اگر امکان دارد شما از اینکار صرفنظر کنید ، اگر زنده بودیم با هم بخدمت امام مشرف میشویم . ایشان با همه عشق و علاقه ای که به زیارت امام داشتند این پیشنهاد را قبول کردند ، زیرا ایشان از آگاهی و بینش خاصی برخوردار بود و میدانست کار در عقیدتی سیاسی یعنی اجابت دستورات ولایت فقیه و امام امت . تا اینکه در 19 بهمن سال جاری قرار شد که من به اتفاق ایشان براب تشرف بحضور فرمانده کل قوا به تهران بیائیم . هنگامیکه آماده حرکت شدم و بسراغ او رفتم ، گفت : حاج آقا ببخشید نمی توانم بیایم . گفتم چرا ؟ گفت ما آماده باش هستیم ، شما بروید .
بما قول دادند که بعد از این عملیات خصوصی مارا بخدمت امام ببرند . و از این ماجرا دو روز بیشتر نگذشته بود که جریان شهادت ایشان پیش آمد . بله او انسانی خودساخته بود که شب و روز را نمی شناخت و میخواست در همه عرصه های انقلاب حضور داشته باشد . صبح قبل از ساعت 7 در عقیدتی سیاسی حاضر می شد و در پایان وقت اداری سرپائی دو لقمه غذا می خورد و به گردان پروازی می رفت و تا غروب در کنار برادران خلبان بود و در آنجا هم کارهای تبلیغی و ارشادی انجام می داد و هم پرواز می کرد . وقتی من از او تقاضا می کردم که در صورت امکان کمتر به گردان پروازی برود ووقت بیشتری را به کار عقیدتی سیاسی اختصاص دهد ، او می گفت : حاج آقا این لباس کفن من است مگر من می توانم دست از این لباس و پرواز بردارم .
خلاصه این شهید عزیز اینچنین انسان خستگی ناپذیری بود و تازه پس از اینهمه کار ، چهره اش بمانند یک انسان تازه نفس و آماده کار می نمود . من اورا یکبار در ساعت 11 شب دیدم که شلوارش را بمانند یک کارگر ساده تا زانو ها بالا زده بود و داشت جریان آبی که از باران سختی ناشی شده بود به کانال ها عبور میداد . در این چند ماموریت اخیر او طوری ماموریتش را انجام داده بود که لیدر گروه پروازی میگفت که { او بگونه ای هواپیمایش را هدایت می کرد که ما از اینهمه شجاعت و جسارت او در شگفت مانده بودیم و می ترسیدیم که میادا ایشان کاری دستمان بدهد و وقتی که از ماموریت برگشتیم از روی شوق و هیجان ایشان را در آغوش گرفتیم }
بلاخره هم آنطور که دوستانش می گویند ایشان پس از خالی کردن بمب هایش برروی هدف ؛ بال هواپیمایش مورد اصابت یکی از موشک های دشمن صهیونیستی قرار می گیرد و ایشان تا آخرین لحظه از هواپیما جدا نمی شود و هواپیما را طوری هدایت می کند که در داخل نیروهای خودی بزمین اصابت می کند و خود به لقاا.. می پیوندد . انشائپءال... خداوند به خانواده ایشان صبر جزیل عنایت فرماید و به ما توفیق دهد تا در راه پیشبرد اهداف عالیه اسلام و ادامه راه این شهید و شهیدان دیگر انقلاب اسلامی موفق و موید باشیم
والسلام واحد خبر سازمان عقیدتی سیاسی

خاطرات از زبان همسر شهید :
گفتن خاطرات شهید برایم سخت و ناممکن است زیرا شهید با اعمال و رفتار خدا پسندانه اش آنقدر همه را شیفته خود ساخته و یاد آوری خاطرات نه برای من که همسرش بودم بلکه برای کسانیکه اندک آشنائی با او داشتند ناراحت کننده است . او نمونه اخلاق ؛ وفاداری ؛ شجاعت ؛ مروت ؛ مردانگی؛ محبت ؛ فداکاری ؛ صداقت و دوستی بود همه را مجذوب خود میساخت . او در خدا شناسی بدرجه یقین رسیده بود . عشق به اسلام و نظام جمهوری اسلامی از روی شناخت بود . شهادت را آگانه پذیرفته و قبل از شهادت ما و اطرافیان را آماده میساخت . او هیچکس را از نظر دور نمیداشت و محبتش شامل حال همه میشد . یکی از همکارانش قصد ازدواج داشت و بعلت عدم تمکن مالی و خانه ای مناسب قادر به برپائی مراسم ازدواج نبود . شهید بلافاصله یک ماه ماموریت شیراز بصورت داوطلبانه گرفت و منزل در اختیار همکارش گذاشت .شهید قبل از شهادت چند بار وصیت نامه اش را آورد که برای من بخواند ولی من از اینکار جلوگیری میکردم او میگفت هر کس وصیتی دارد و من هم دارم که باید در جریان باشی .
یک هفته قبل از شهادت کبوتری بمنزل ما آمد و آب و دانه اش دادیم و رهایش کردیم باز بمنزل ما برگشت و باز آب و دانه دادیم و رهایش کردیم باز هم بمنزل آمد و یکی از بستگان که مهمان بود کبوتر را گرفت و به بیرون از پایگاه و دور از منزل برد ولی باز کبوتر به منزل ما آمد و شهید از اینکه کبوتر را بیرون برده بودیم ناراحت شد .شهید بماموریت رفت و کبوتر هم رفت تااینکه روزی به خانه برگشت و خودرا به زمین میزد و دو باره به هوا میرفت و محکم خودرا به زمین میزد بطوریکه پر و بالش خونی شده بود و من و همسایه که ناظر صحنه بودیم تعجب کردیم که طولی نکشید خبر شهادت شهید دادند و کبوتر رفت و دیگر نیامد . شهید وقی برای آخرین بار میخواست بماموریت برود به من گفت بچه ها را بیاور جلو درب و من آنها را آوردم چند بار شهید رفت و برگشت فرزندانش و مرا تماشا میکرد .

توصیف شهید از زبان یکی از برادرانش که مدت کوتاهی با زندگی کرد :
در نگاهت آنچنان مستانه می بینم خدا
در نگاهت جز خدا دیگر ندیدم خدا
شهید شمعی بوده که خود برافروخته بود تا روشنی راه دیگران باشد . نور افشانی می کرد ووجود خودرا عاملی می کرد تا دیگران در آرامش و آسایش زندگی کنند . می سوخت ولی نمی سوزاند اما خاموش شد و همه را سوزاند . او سرچشمه جوشان عشق و محبت و فداکاری و صداقت و پیوند دوستی و عشق به اطرافیان خودش بود گرم بود همچو خورشید ولی سوزشی نداشت در گرمای وجود او همه چیز با هم پیوندمی خورد و جوانه می زد ریشه می کرد و عاشقش می شد هر دلی که به او پیوند می خورد دیگر گسسته نمی شد سرد و خاموش نمی شد فراموشش نمی شد او عشق را که هستی شناخته بود شناخته بود از همین رو بود و می گشت در هر کوی و برزن و عاشق می شد تا به گاه خویش بسوزاند معشوقشه هایش را ، او راه را یافته بود عشق را شناخته بود و معشوق کشی را آن چنان در آن بهار کم جوانه زد و شکوفه را و شاخه گستراند که همه را مجذوب خویش نمود تا به گاه خویش آتشی بر خرمن پروانه های اطراف خویش زند ای عشق که بودی چه کردی چرا آتش به این خانمان زد ی مگر با تو چکرد ه بودیم که چنین سخنت همیشه و مداوم باید بسوزیم چرا این آتش خاموشی ندارد مگر ما چند بهار از عطر وجودش مست گشتیم مگر چقدر شهد عشقش نوشیدیم مگر این مستی عشق چقدر تاوان دارد مگر ای عشق تو از هستی وجود او مرا چقدر سیراب کردی مگر ای عشق از آتش او چقدر مرا گرمی دادی که باید تا ابد تاوان نبودنش را بپردازم ولی نه این که گفتم نیست ولی این همه هست و چیزی در درونم مرا شلاق می زند که مگر عطر وجود او تمامی داشت مگر روشنی او در هیچ طوفانی خاموش شد مگر از شراب عشق دو ستیش گاهی دریغ کرد مگر گرمای وجودش گاهی بسردی گرائید مگر عشق خواستنش گاهی به سستی رفت که فراموشش کرده ای پس بسوز و بساز که از لذت بردنت و انس گرفتنت و عشق ورزیدنت و دوست داشتنت برای عمری بود که نه لحظه ای که بتوانی حالا به راحتی به فراموشیش بسپازی و خود را فارغ از غم جدائیش بدانی پس ای عزیز از دست رفته در غم نبودنت می سوزم و به عشق روز های بودنت ،وجودت که لحظه های بودنت را در خود زنده نگه می دارم به یاد آن روزها می سوزم و اشک حسرت می ریزم که ای کاش بیشتر تورا بوئیده بودم .
هر چه گفتم من برایت از زمین و زمان
گوش کردی ؟ نه ؛ فقط گفتی خدا
گففتمت اینک لباس از بهر چیست
نیک یاد دارم که گفتی این کفن از بهر ماست
من ملول و افسرده گشتم زین جواب
لیک دیدم تو شدی سرمست و شاد از این جواب
باید تورا چه صدا کنم برادرم ؛ابوالفضلم؛ امیدم ؛ پاره تنم ؛ روحم ؛ روح جدا شده از جسمم ؛ پیکر بریده شده از بدنم ؛ نمی دانم ولی چرا دانستم دوستی و عشق تنها چیزی که هیچگاه از آدم جدا نمی شود عشق است ای عشق روزهای گذشته و آینده چرا به این زودی پر گرفتی چرا باید تا زمانی که نفس در بدن دارم از عشق خودم دور باشم ولی ای عشق به امید روز وصل تو زنده ام و به آن امید زندگی میکنم که هنگام هجرتم تو که عشق من هستی به استقبالم آئی و باز آن شهد شیرینیت را به کام من ریزی ای عشق تو چه افسونگری بودی چه دم مسیحائی داشتی که چنین تا ابد می دانم در وجودم خواهد ماند ولی ای کاش که از اول نبودی که چنین آتشی از عشق بپا کنی اگر از اول نبودی این چند روز زندگی را می شد به آسایش گذراند افسوس که تو آمدی و بودنت را بر ما ثابت کردی و وجودت را به ما نمایان کردی و مارا تشنه عشق خود نمودی بذر محبت کاشتی و آنگاه که می بایست بمانی رفتی آیا پدر تو او که از وجودش و خونش بودی چه گناهی داشت که آن زمزمه های الهی در گوش نجوا کردی که هر گاه به یاد آن گفته ها می افتد تا اعماق وجودش باید در آتش حسرت نبودن چنین موجود عزیزی بسوزد .
تو خدارا شناخته بودی عشق را بخدا و حقانیت خدا را ولی چرا ما که به اندازه تو صبر و استقامت نداشتم چرا مارا در این دنیا برای امتحان گذاشتی آخر مگر ای عشق ترا با دیگران کاری نیست که چنین غرقه به خون سوی دیار ابدی پر کشیدی ولی ای کاش که من نبودم من که نمی توانم در این امتحان قبول شوم کاش نبودم تا به آزمون تو نمی رسیدم گفتم ای کاش نبودی ولی اشتباه کردم اگر تو نبودی اگر تو نیامده بودی زندگی ما پوچ و بیهوده بود جسمی بودیم مرده ولی متحرک این بودن تو اعمال تو رفتار تو کردار تو گفتار تو بود که معنب زندگی دوست داشتن و عاشق معبود شدن را بما آموخت تا این چند روز عمر به گمراهی نرویم به دنیا وصل نشویم به فکر جهان ابدی باشیم بودنت گر چه کوتاه بود ولی پر ثمر بود و با ارزش .



خاطرات یکی از بستگان { خاکسار } :
شهید یکی از عزیزانی بود که ارادت خاصی به تمام فامیل داشت . خصوصیاتی که این بزرگوار داشت امثال خاکی بودن ؛بی ریا بودن ؛از جان گذشتن ؛ فداکار و خیر و از همه مهمتر با ایمان و خانواده دوست بود . در یکی از سالهای جنگ برای آموزش خلبانان به پایگاه هوائی شیراز آمده بود عصر بعد از تعطیلی بمنزل ما آمد بنائی داشتیم در کار بنائی بما کمک میکرد و مادرم به او گفت حیف دست شما که تاول بزند شهید گفت من برای دوست و مردم یک خلبان هستم اما برای شما همان ابوالفضل ساده هستم و تمام برق کشی ساختمان مارا انجام داد.
شهید برای یک مد ت ماموریت به مشهد مقدس رفته بود که ما هم همراه یکی از برادرانش به مشهد رفتیم و برادرش از خدا خواست که اورا ببیند که ناگهان جلو یک مغازه اورا دیدیم و بعد از زیارت بما گفت برای صرف نهار به باشگاه خلبانان برویم من به او گفتم لباسم مناسب نیست شهید ناراحت شد و گفت که من و شما هیچ فرقی با هم نداریم همه بنده یک خدا هستیم . در مراسم تشیع شهید بازرگان در جوار حرم مطهر حضرت امامزاده قاسم شیراز گفت امروز بازرگان و فردا نوبت من است که من ناراحت شدم و اتفاقا چند روز بعد خبر شهادت اورا بما دادند . او حضرت ابوالفضل را خیلی دوست داشت و مثل آن حضرت دستها و گردن قطع شده بود .
خاطرات یکی از همسایگان :
فرزندم تصادف کرده بود و سه ماه داخل بیمارستان بستری بود و بنا به تشخیص پزشکان پایش باید پیوند کنند که در تهران کسی نداشتیم و امیدمان به خدا و شهید بود در فرودگاه شهید منتظر ما بود مارا به منزل و سپس به بیمارستان برد ولی بعلت اینک در بیمارستان تعداد زیادی مجروح جنگی شیمیائی بود از پذیرش ما خودداری کردند و بیمارستان دیگری بما اعلام کردند باز شهید مارا به آنجا برد و همینطور بین چند بیمارستان رفت و آمد کردیم ولی شهید اصلا خسته نشد تا اینکه فرزند بستری کردند و گفتند هیچکس حق ماندن دربیمارستان ندارد و بعدا ما خودمان ترخیص بیمار را اعلام میکنیم که شهید مارا بشهرستان فرستاد البته گفت تا هر وقت دوست داشته باشید در منزل ما بمانید ولی از نظر سرکشی من خودم به بیمارستان میروم ما بشهرستان آمدیم و شهید خود ش بدون ما کارهارا انجام داد


خاطراتی ازدوستان نزدیک { آقای حجازی } :
شهید از دوستان بسیار نزدیک من بود . در دوران دبیرستان روزهای تعطیلی و اوقات خارج از وقت مدرسه در باغی با صفا نزدیک محل درس میخواندیم که روز صحبت از انتخاب شغل در آینده پیش آمد و هر کس با ارائه دلایل مادی شغلی را انتخاب کرد اما شهید در آخراز همه گفت من شغلی را دوست دارم که در آن ذوب شوم و در ذوب شدنم منفعت شخصی نباشد و نهایت ایثار و فداکاری در راه عزت و سر بلندی ایران و ایرانیان در خود داشته باشد تا بتوانم ثابت کنم که عاشورائی هستم و چند ماه بعد وارد نیروی هوائی شد .
در سال که ایشان دانشجوی خلبانی بود و من هم دانشجوی دانشکده افسری و بعلت بیماری در بیمارستان بستری بودم هرروز بعیادتم میآمد و به او گفتم مگر تو زندگی و خانواده نداری که هر روز ببیمارستان میآئی ؟ گفت آدم در بیمارستان دلتنگ میشود و خوبست هر روز ملاقاتی داشته باشد و هر موقع میآمد به سایر بخش ها سرکشی میکرد بخصمص قسمت سربازان و مشکلات آنها حل میکرد .
در ایام جنگ تحمیلی برای دیدن ایشان به پایگاه هوائی دزفول رفتم در آن زمان ایشان خلبان {F5 }بودند ؛وقتی که به دژبانی پایگاه مراجعه کردم از هر کس با هر درجه ای سراغ ایشان میگرفتم قبل از اینک جواب مرا بدهند از مردانگی و شجاعت و مکارم اخلاقی این شهید صحبت میکردند تا اینکه با پیگیری دژبان متوجه شدم که در اتاق آلرت {اتاق خلبانان آماده } هستند و یکی از همکارانش تلفنی گفت وضعیت قرمز است و چند هواپیمای دشمن بطرف ما میآیند و همین هواپیمائی که در حال اوج گرفتن است ایشانند ؛ شما صبر کنید تا ایشان انشاءاله سالم برگردند و بعد از حدود نیم ساعت آمدند و هر دو بسیار خوشحال شدیم و طبق معمول ایشان را با روحیه و نورانی و با تبسم و الهی دیدم و چند ماه بعد خبر شهادت ایشان شنیدم و همانطوری که در سن 18 سالگی گفته بودند در ایمان بخدا ذوب شدند و عاشورائی شهید شدند .

خاطرات یکی از دوستان سالهای تحصیلی { حیدری } :
شهید تعریف کرد بعد از پیروزی انقلاب اسلامی دولت آمریکا تمام امکانات در اختیار ما گذاشت در آنجا بمانیم ولی من بخاطر دفاع از جمهوری اسلامی و کشور و علاقه ای که به والدینم داشتم به ایران بازگشتم .
شهید اسدزاده علاقه زیادی به امام حسین داشت ؛ قبل از پیروزی انقلاب در زمان دانشجوئی روز عاشورا ضبط صوت برمی داشتیم و در میان عزاداران حسینی { ع } می رفتیم و صدای آنهارا ضبط میکردیم تا در مواقع دیگر گوش بدهیم .
در اوائلی که شهید به ارتش رفته بود روزی از او سوال کردم برای چه به ارتش رفته ای ؟ گفت ما یک جان بیشتر نداریم آنهم بهتر است در راه وطن برود .
خاطراتی از یکی از سربازان { آقای ذکالوند } :
روزی برای عقیدتی سیاسی میهمان آمده بود که برای گرفتن غذا به باشگاه خلبانان فرستادند وقتی وارد باشگاه شدیم ؛ شهید مشغول صرف نهار بودند و تا مارا دیدند فورا بلند شد و گفت بیائید و نهار بخورید و بعد نهار ببرید ؛ گفتم ما نهار خورده ایم گغت تا نهار نخورده اید از اینجا نروید بهر طور شد ایشان راضی کردم که نهار نخوریم و کمک کردند غذا گرفتند و بما دادند و به اداره آوردیم .
یک روز در حدود آذر ماه برادران سرباز حدود بیست پرنده { بلبل را گرفته و در قفس کرده بودند . ایشان حدود ساعت 4 بعد از ظهر از گردان پروازی آمدند و در آسایشگاه قفس پرندگان را دیدند و ناراحت شده و گفتند چه کسی این پردنگان را حبس کرده برادر حاجی زاده گفت من گرفته ام ؛ شهید گفت اگر شمارا زندانی کنند ناراحت نمی شوی ؟ چرا زبان بسته هارا زندانی کرده ای ؟ و پرندگان را برداشت و صندوق عقب خودرو گذاشت و آنها را در ارک رها کرد .
برادر حاجی زاده از شهید خاطره تعریف کرد که هیچ وقت یادم نمی رود : روزی مشغول خطاطی بودم کولر اتاق کارم باید از محلش پایین میآمد و سرویس میشد در حینی که خطاطی میکردم دیدم شهید آمد و بتنهائی آنرا از بالا پایین آورد بدون آنکه از کسی کمک بخواهد وقتی آنرا زمین گذاشت دیدم تمام لباسش خاکی شده نمدانید چقدر شرمنده شدم و گفتم چرا بمن نگفتید تا کمک کنم گفت اشکالی ندارد .
در تاریخ 13/11/1364 سربازان عقیدتی در دفتر جمع کرد و گفت : بگذارید که همیشه مردانه زندگی کنید ؛ بگذارید همیشه در زندگی خودتان برای خودتان تصمیم بگیرید نه دیگران برای شما ؛ و بنده و بنده که پشت این میز هستم خیال نکنید که یک سرپرست هستم بلکه یک سرباز هستم مثل شما هیچ ففرقی بین من و شما نیست سعی کنید همیشه در کارها کوشش فراوان داشته باشید . ایشان کسی را دوست داشت که وضیفه اش را انجام میداد بدون اینکه برخ دیگران بکشد خود شهید چنین خصلتی داشت و گفتند شما نمونه باشید و در کارتان اخلاص داشته باشید و برادر باشید .
یک روز ظهر میخواست عملیات برون مرزی برود و من درخواست مرخصی کردم درست ساعت 12 ظهر بود خواست سوار خودرو شود که من اصرا ر کردم اگر امکان دارد برگه را امضاء کنید گفت یک ساعت بیشتر طول نمی کشد باز اصرار کردم و گفت تو در فکر ما نیستی و مرخصی میخواهی و برگه را امضاء کرد و رفت و طولی نکشید که از ماموریت بازگشت .
یک روز باهم نشسته بودیم به او گفتم میدانی پرسنل همه { کادر و سرباز } شما را دوست دارند و برایتان دعا میکنند و از شما خیلی راضی هستند در جواب گفت الحمد الله فقط ما برای رضای خدا کار میکنیم و از خدا می خواهم همینطور که اینها راضی هستند خداوند هم راضی باشد چون هدف ما خدمت بخداست سعی کرده ام کسی از من ناراضی نباشد تا مورد عفو خدا قرار بگیریم


وصیت‌نامه‌ای برای این شهید ثبت نشده است.

ویدیویی برای این شهید ثبت نشده است.

خاطره‌ای برای این شهید ثبت نشده است.

اولین نفری باشید که خاطره‌ای از این شهید را ثبت می‌کنید.

خاطره یا محتوایی از این شهید دارید؟

اگر تصویر، ویدیو، سند یا خاطره‌ای از شهید ابوالفضل اسدزاده در اختیار دارید، با ارسال آن به ماندگاری نام و یاد این شهید گرانقدر کمک کنید. محتوای شما پس از بررسی و تأیید کارشناسان در این صفحه نمایش داده خواهد شد.

ℹ️ خاطره شما پس از بررسی توسط کارشناسان و تأیید نهایی در بخش خاطرات این صفحه منتشر خواهد شد.

کلیک کنید یا فایل‌ها را اینجا رها کنید

تصویر (JPG، PNG)، ویدیو (MP4)، صدا (MP3)، سند (PDF)

حداکثر ۵۰ مگابایت برای هر فایل

ℹ️ فایل‌های ارسالی پس از بررسی و تأیید کارشناسان در بخش‌های مناسب (تصاویر، ویدیو یا اسناد) نمایش داده خواهند شد.